34. Groeisprong in Afrika

Van overeind blijven naar opnieuw leren leven.
Een succesvolle advocaat, moeder en oma. Een drukke praktijk, een rijk gezinsleven. Tot haar partner ernstig ziek werd. Wat volgde was een intensieve periode van zorgen, werken en uiteindelijk afscheid nemen. Twee bijzondere coaching programma’s hielpen haar om niet alleen overeind te blijven, maar ook een nieuwe balans in haar leven te vinden.

Als zorgen voor een ander je leven overneemt
Toen haar partner kanker kreeg, veranderde haar leven ingrijpend. Naast haar grote advocatenpraktijk organiseerde ze de mantelzorg en probeerde ze ruimte te houden voor zichzelf en haar gezin. Ze nam zelf het initiatief om met haar arbeidsongeschiktheidsverzekeraar naar mogelijkheden te zoeken. Met een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering en herstelcoaching van SCG ontstond er ruimte om haar werk voort te zetten én de zorg voor haar partner te blijven dragen.

Anderhalf jaar lang stond het vinden van balans centraal. Tussen werken en zorgen. Tussen verantwoordelijkheid nemen en jezelf niet verliezen. En ook telkens weer verlies te moeten nemen.

Het kantelpunt: ruimte maken voor verdriet
Na het overlijden van haar partner besloot ze haar praktijk voort te zetten. Maar ze voelde ook dat haar verdriet aandacht verdiende.

‘Ik wil mijn rouwverwerking in Afrika doen.’

Tijdens de Special Afrika stapte ze bewust uit haar vertrouwde omgeving. Weg van de dagelijkse verantwoordelijkheden, midden in de indrukwekkende Afrikaanse natuur. Met begeleiding van coaches en trainers gaf ze ruimte aan haar herinneringen, het mooie verleden en het verdriet om wat verloren was gegaan. Een bijzondere schrijfoefening vormde de afsluiting: ‘Wat wilde ze in Afrika achterlaten, en wat wilde ze mee naar huis nemen?’

De Groeisprong: verdriet een plek geven, het leven weer omarmen
Afrika werd voor haar een kantelpunt. Niet omdat het verdriet verdween, maar omdat ze er mee omging op een unieke positieve manier die haar in haar kracht hield.

De golven van rouw kwamen nog steeds. Maar geleidelijk minder vaak en minder intens. Ze herkende ze, wist hoe ze ermee om kon gaan en vond steeds opnieuw haar balans. Als mens. Als moeder en oma. En als advocaat met een eigen praktijk. Ze hoefde haar verleden niet los te laten om weer vooruit te kunnen kijken. Ze leerde het mee te nemen, zonder erin vast te blijven zitten.

Wat vraagt jouw leven om ruimte?
Soms vraagt herstel om volhouden. En soms juist om afstand nemen, stil te staan en bewust een nieuwe richting te kiezen. Want verder leven betekent niet dat je moet vergeten wat je hebt verloren.